Ksawery Prus Niewiadomski (ur. 1823 w Odrzykoniu, zm. 1899 w Przemyślu) – samorządowiec okresu zaborów, powstaniec.
Właściwie Franciszek-Ksawery Stefan Prus-Niewiadomski, syn Macieja i Anny ze Świejkowskich. W 1846 wziął udział w powstaniu krakowskim, za co został aresztowany i osadzony w więzieniu w Sanoku, skąd wkrótce został zwolniony. W czasie powstania węgierskiego w 1848 pomagał ochotnikom z Polski w nielegalnym przekroczeniu granicy celem przedostania się na terytorium Węgier. Podczas powstania styczniowego w 1863 wybrany został na Narodowego Komisarza wojennego na okręg baligrodzki. W 1868 objął posadę sekretarza Rady Powiatowej w Lipsku. W 1871 dzięki koneksjom rodzinnym i poparciu Władysława Badeniego objął podobną posadę w Jarosławiu. Prowadził interes we spółce z inżynierem miejskim Stanisławem Pobóg Rutkowskim przy budowie jarosławskiego dworca kolejowego i budynków na powstającej linii kolejowej Jarosław–Sokal. W podmiejskim ogrodzie przy obecnej ulicy Słowackiego wybudował parterowy dom willowy. W latach 1873–1876 był radnym miejskim. Zmarł 27 marca 1899 w Przemyślu. Pochowany został na starym cmentarzu w Jarosławiu.
Kazimierz Bartoszewicz herbu Jastrzębiec (ur. 19 listopada 1852 w Warszawie, zm. 20 stycznia 1930 w Krakowie) – polski historyk, publicysta, satyryk, wydawca i kolekcjoner sztuki.
Syn Juliana Bartoszewicza. Debiutował jako gimnazjalista w 1867 w pismach „Zorza” i „Kurier Świąteczny”. Odbył studia prawnicze i filozoficzne na Uniwersytecie Krakowskim. W latach 1879-1893 prowadził w Krakowie księgarnię nakładową wydając zbiory najwybitniejszych polskich poetów. Zasłużył się jako organizator życia literackiego i wydawca dzieł klasyków literatury polskiej. Ogłosił szereg prac naukowych i popularyzatorskich. Oprócz artykułów w pismach z dziedziny historii i literatury wydał szereg prac z edycji książkowej.
Była wielką gwiazdą , naprawdę światowego formatu. Była też polską gwiazdą w czasach „narodu bez państwa”. Dzisiaj jest w Polsce chyba zupełnie zapomniana – Marcelina Sembrich Kochańska.
Urodziła się 15 lutego 1858 roku w Wiśniowczyku niedaleko Trembowli. Jej ojciec był organistą i wędrownym nauczycielem muzyki. Dzieciństwo Marcelina spędziła w miasteczku Bolechowo niedaleko Stanisławowa. Jej muzycznym talentem zainteresował się tam emerytowany nauczyciel muzyki Jan Radwan Janowicz. Dzięki niemu i patronatowi bogatej rodziny Zellingerów Marcelina trafiła do Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. Studiowała również we Wiedniu i w Mediolanie. Okazała się nie tylko wybitnie utalentowaną śpiewaczką, ale też świetną pianistką i skrzypaczką. Dzięki tak szerokim umiejętnościom i znakomitemu wykształceniu młoda Polka była ewenementem wśród gwiazd swojej epoki.
Debiutowała w Atenach rolą Elviry w „Purytanach” Belliniego (3 czerwca 1877). Jako pierwsza w historii polska śpiewaczka wystąpiła w nowojorskiej Metropolitan Opera. Jej pierwszą kreacją na tej scenie była Łucja z Lamermoor w operze Donicettiego (24 października 1877). Występowała w Metropolitan Opera ogółem 487 razy. Była też solistką oper w Dreźnie, Londynie (Covent Garden), Sant Peteresburgu, Mediolanie i Madrycie. Gościnnie występowała również w Madrycie, Paryżu, Brukseli, Berlinie, Kolonii, Hamburgu, Frankfurcie, Monachium, Amsterdamie, Genewie, Pradze, Wrocławiu, Wiedniu i Budapeszcie. Wielokrotnie występowała dla królów i cesarzy, od których nieraz otrzymywała bezcenne klejnoty. Była gwiazdą światowego formatu, więc współpracowała z największymi artystami tamtego czasu, min. z Janem Paderewskim, Johannesem Brahmsem, Józefem Wieniawski, Gustavem Mahlerem i Enricem Caruso.
Karierę sceniczną zakończyła w 1917 roku. Zajmowała się odtąd muzyczną edukacją, nauczając między innymi w nowojorskiej Juillard Schooll, Instytucie Muzycznym Curtisa w Filadelfii, a później także we własnym studio w Bolton Landing. Zmarła 11 stycznia 1935 roku w Nowym Jorku.
Chociaż większość jej życia i kariera przebiegła poza Polską, to jednak Marcelina Sembrich Kochańska NIGDY NIE ZAPOMNIAŁA O OJCZYŹNIE. Zawsze uważała się za ambasadorkę polskiej kultury. Od 1880 roku w każdym swoim koncercie wykonywała po polsku pieśń Chopina „Życzenie” z własnym akompaniamentem fortepianowym – jako symbol trwania narodu, którego państwa nie było na oficjalnych mapach. Kiedy tylko było to możliwe włączała ją również do występów operowych. W jej recitalach zawsze były pieśni polskich autorów: Moniuszki, Niewiadomskiego, Zarzyckiego, Paderewskiego i Stojowskiego. Wielokrotnie odwiedzała podzieloną Polskę występując w Warszawie, Krakowie, Wilnie, Lwowie i w Łodzi. Od 1914 roku kierowała nowojorskim oddziałem The American-Polish Relief Committee, który działał na rzecz pomocy ofiarom wojny w Polsce i propagował ideę odzyskania przez Polaków niepodległości. Współpracowała w tym min. za Henrykiem Sienkiewiczem i Janem Paderewskim. Warto też nadmienić, że prywatnie do końca życia posługiwała się tak w mowie jak i w piśmie językiem polskim.
Za wybitne zasługi dla polskiej kultury i pomoc w odzyskaniu przez Polskę niepodległości Prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski dekretem z 24 listopada 1924 roku zaliczył Marcelinę Sembrich Kochańską w poczet Kawalerów Orderu Odrodzenia Polski.
Izaak Kramsztyk (ur. 1814 w Warszawie, zm. 24 września 1889 tamże) – rabin postępowy, kaznodzieja, prawnik, publicysta i polski patriota, związany z Warszawą. Ojciec Zygmunta, Juliana, Feliksa, Stanisława i dziadek Romana.
Izaak Kramsztyk urodził się w Warszawie. Był absolwentem warszawskiej Szkoły Rabinów, której w późniejszym okresie był wykładowcą. Jako pierwszy nauczał tam Talmudu w języku polskim. 10 kwietnia 1852 roku wygłosił uroczyste kazanie w nowo otwartej synagodze przy ulicy Nalewki.
W 1861 roku, na znak solidarności z duchowieństwem katolickim, które zamknęło kościoły po zbezczeszczeniu ich przez Kozaków rozbijających pochody niepodległościowe, nakazał zamknięcie wszystkich warszawskich synagog. Podobnie uczynili rabini Dow Ber Meisels i Markus Jastrow. 2 marca 1861 na Cmentarzu Powązkowskim brał udział w pogrzebie pięciu ofiar starć manifestacji politycznej z 27 lutego 1861 roku, który przeistoczył się w demonstrację solidarności różnych stanów społeczeństwa Królestwa Kongresowego. Za udział w tej manifestacji został aresztowany. W listopadzie na kilka miesięcy osadzono go w Cytadeli Warszawskiej. Został skazany na deportację z Królestwa Polskiego.
Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 roku Kramsztyk został ponownie aresztowany i zesłany w głąb Rosji na Syberię. Do Warszawy powrócił w maju 1867 roku. Zmarł w 1889 roku, został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 26, rząd 11).
