środa, 16 marca 2022

Artur Władysław Potocki

Róża z Lubomirskich Potocka i Artur Potocki (1877 r.). 
Fot. W. Rzewuski.

Artur Władysław Potocki herbu Pilawa (ur. 14 czerwca 1850 w Krzeszowicach, zm. 26 marca 1890, tamże) – konserwatywny polityk galicyjski. Syn Adama Potockiego i Katarzyny z Branickich, brat Andrzeja Kazimierza Potockiego i Róży Raczyńskiej. Został ochrzczony w Krzeszowicach i otrzymał imiona: Artur Władysław Józef Maria Potocki. Posiadał liczne majątki ziemskie: Krzeszowice, Staszowskie, Mędrzechów, Biała Cerkiew. Otrzymał tytuł szambelana austriackiego i dożywotniego członka austriackiej Izby Panów. 
Jako działacz gospodarczy był członkiem licznych organizacji społecznych. Był prezesem Krakowskiego Towarzystwa Ubezpieczeniowego, Towarzystwa Rolniczego oraz Rady Nadzorczej Od 1887 do 1890 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie. Założył Bank Spółdzielczy w Krzeszowicach.

Strona na Wikipedii

wtorek, 1 marca 2022

Obserwatorium Jędrzejowicza w Płońsku

Obserwatorium Jędrzejewicza w Płońsku 
(Tygodnik Powszechny, 5 lipca 1882).

Wnętrze obserwatorium Jędrzejewicza w Płońsku 
(Tygodnik Powszechny, 5 lipca 1882).

Wojciech Gerson


Wojciech Gerson 
Rys. M. Kotarbiński (1890).

Wojciech Gerson. Fot. Karoli i Pusch.
Źródło; 

Wojciech Gerson z uczniami (ok. 1895).

Program asymiliacji Żydów w Królestwie Polski

Program asymiliacji Żydów w Królestwie Polski
Fragment "O Żydach w Polsce" 
Ludwika Łętowskiego z 1816 r.

Jakub Natanson

Jakub Natanson, /Rycina nieznanego autora.
Wielka Encyklopedyia Powszechna Ilustrowana. 
Serya II, tom I-II Warszawa 1903

Jakub Natanson (ur. 20 sierpnia 1832 w Warszawie, zm. 14 września 1884 w Warszawie) – polski chemik i finansista żydowskiego pochodzenia. Jeden z założycieli Kasy im. J. Mianowskiego, wolnomularz W 1855 jako pierwszy otrzymał fuksynę. 
Był jednym z dwanaściorga dzieci małżeństwa Seeliga Natansona i Leokadii z domu Weinreb. Seelig Natanson - kupiec bławatny, fabrykant i bankier dbał o wykształcenie synów, wychowywano ich w poszanowaniu tradycji polskiej i żydowskiej. 
Do szkoły uczęszczał w Radomiu i w Warszawie, gdzie ukończył Gimnazjum Realne w 1852 wyróżniony srebrnym medalem. 1852-1856 studiował chemię na uniwersytecie w Dorpacie (dziś Tartu, środkowa Estonia). 1858-1862 doskonalenie zawodowe w laboratoriach znanych chemików w Niemczech, Francji i Anglii, następnie objął Katedrę Chemii w Szkole Głównej Warszawskiej. 1866 zrezygnował ze stanowiska w Szkole Głównej i podjął działalność gospodarczą, jednocześnie inicjując i uczestnicząc w przedsięwzięciach społecznych, charytatywnych i oświatowych. 
W latach 1857-1858 wydał w Warszawie podręcznik Krótki rys chemij organicznej, ze szczególnym względem na rolnictwo, technologię i medycynę (część I i II), nakładem wydawnictwa brata Henryka. W tym podręczniku zastosował ulepszone słownictwo chemiczne. W następnych latach aż do roku 1874 opublikował kilka prac z dziedziny chemii. W 1875 wraz z bratem Ludwikiem oraz księciem Janem Tadeuszem Lubomirskim i Józefem Zamoyskim założył Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Od 1866 J. Natanson działał jako finansista i przemysłowiec. Wraz z bratem Henrykiem kierował domem bankowym założonym przez ich ojca. W 1870 roku założył, wspólnie z głównym udziałowcem Leopoldem Kronenbergiem i swym bratem Henrykiem, największy wówczas w kraju Bank Handlowy w Warszawie istniejący do dzisiaj. W 1871 był współzałożycielem Towarzystwa Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych oraz członkiem jego komitetu.
Od 1871 był udziałowcem w przedsiębiorstwach wydobycia węgla położonych w okolicach Sosnowca, gdzie spółka władała licznymi kopalniami węgla kamiennego. Działał też w przemyśle papierniczym, cukrowniczym i kolejach żelaznych. W 1879 z bratem Ludwikiem założył w Warszawie Szkołę Rzemiosł i Przemysłu. W 1881 współzakładał Kasę im. Józefa Mianowskiego.
Jakub Natanson jako pobożny Żyd wspierał hojnie synagogę na Nalewkach oraz był głównym fundatorem nowej, reformowanej Wielkiej Synagogi na placu Tłomackie. Stanowiła ona najważniejszy ośrodek życia religijnego postępowej społeczności żydowskiej w stolicy. Potępiana przez Żydów ortodoksyjnych. Podczas studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Konwent Polonia, w której pełnił funkcję "gospodarza" i później wspierał.


Jakub Natanson.
Fot. K. Beyer (ok. 1861).

środa, 23 lutego 2022

"Ojciec" Żyrardowa


Filip de Girard, franc. Philippe Henri de Girard (ur. 1 lutego 1775 w Lourmarin w Prowansji, zm. 26 sierpnia 1845 w Paryżu) – francuski inżynier i wynalazca. 
Urodził się w zamożnej rodzinie burżuazyjnej wyznania kalwińskiego. W wieku 14 lat skonstruował urządzenie do pozyskiwania energii z fal morskich. 1810 roku brał udział w rozpisanym przez rząd francuski konkursie na zbudowanie przędzarki włókien lnianych. Wynaleziona przez niego przędzarka potrafiła z jednego kilograma lnu uprząść 150 km nici. Urządzenie to zrewolucjonizowało proces produkcji tkanin lnianych. W 1812 uruchomił w Paryżu zakład z 2 tysiącami wrzecion. w 1818, mieszkając w Wiedniu skonstruował czesarkę do lnu oraz maszynę do produkcji przędzy lnianej z pakuł. Przebywał na ziemiach polskich w latach 1825–1844. Filip de Girard w 1825 roku powołany został przez księcia Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, ministra skarbu rządu Królestwa Polskiego, na stanowisko naczelnego mechanika przy Wydziale Górniczym Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Do jego zadań należało instalowanie w kopalniach i hutach urządzeń mechanicznych oraz ulepszanie już istniejących. Unowocześnił m.in. zakłady mechaniczne w Białogonie, Samsonowie, Sielpi i hutę cynku "Ksawery" pod Będzinem. W 1828 roku zainstalował w Dowspudzie skonstruowaną przez siebie turbinę wodną. Zaangażował się w powstanie listopadowe - opracował technikę produkcji kolb do karabinów a zakłady lniarskie w Marymoncie których był dyrektorem technicznym przestawiły się na produkcję broni.
Fabryka wyrobów lnianych w Marymoncie pod Warszawą została w 1833 przeniesiona do wsi Ruda Guzowska. Od jego nazwiska wzięło nazwę miasto Żyrardów, powstałe na terenie Rudy Guzowskiej i okolicznych wsi. W 1880 roku w przędzalni tej pracowało 16 tysięcy wrzecion.

Strona na Wikipedii
Audycja Polskiego Radia